Dziś jest środa, 23 październik 2019 r.
Energoelektronika.pl na stronach Facebook REKLAMA MAPA SERWISU KONTAKT
Strona główna Załóż konto Artykuły branżowe Katalog firm Seminaria FAQ Kalendarium Słownik Oferta
Wyszukaj
1USD 3.8473 +0.17% 1EUR 4.2778 -0.03% 1GBP 4.9449 -0.51%
Zaloguj się
Login (adres e-mail):
Haslo:
  Rejestracja
  Zapomniałem hasła
Reklama

Aktualności
Nowy cykl szkoleń praktycznych związanych z programowaniem sterowników marki Siemens
więcej
Przed nami 32. edycja targów ENERGETAB 2019
więcej
Cykl szkoleń z zakresu programowania sterowników SIMATIC S7-300, S7-1200
więcej
Przyszłość sektora motoryzacji w Polsce ? raport Banku Pekao S.A.
więcej

Zobacz archiwum

Kalendarium
23 październik 2019
LUMENexpo Targi Techniki Świetlnej  
więcej
29 październik 2019
73. edycja Seminarium dla Służb Utrzymania Ruchu  
więcej
Newsletter
Jeżeli chcesz otrzymywać aktualne informacje o wydarzeniach w branży.
Podaj e-mail do subskrypcji:


Artykuły branżowe
5 listopad 2010.

Magnetometr z gradiometrem

W urządzeniach elektrotechnicznych zastąpienie przewodów normalnych, zwykle z miedzi bądź aluminium, materiałem nadprzewodzącym, umotywowane jest nadzieją na znaczne zmniejszenie występujących strat energetycznych i zwiększenie sprawności, a także znaczącą redukcję objętości i masy danego urządzenia. Obecnie głównymi obszarami zastosowań nadprzewodników są urządzenia związane z energetyką, takie jak kable przesyłowe mocy, magnetyczne magazyny energii, transformatory, ograniczniki prądowe, generatory mocy, silniki elektryczne, separatory magnetyczne, tomografa komputerowa, łożyska magnetyczne, systemy komputerowe nowej generacji, i wiele innych [1-2]. Wytwarzanie ekstremalnie silnych pól magnetycznych, niezbędnych w pracach naukowo-technicznych dotyczących fuzji nuklearnej i przyszłych reaktorów termoj ądrowych wytwarzających tanią i czystą energię, jest także nierozerwalnie związane z rozwojem badań nad nowymi materiałami nadprzewodnikowymi [3-4].

Odkrycie nadprzewodników wysokotemperaturowych w 1986 roku otworzyło nowe perspektywy szerokich zastosowań tych materiałów w elektrotechnice, elektronice i wielu innych dziedzinach nauki i techniki. Zastąpienie kosztownego ciekłego helu, jako czynnika chłodzącego w przypadku klasycznych nadprzewodników niskotemperaturowych (głównie stopy NbTi, Nb3Sn, Nb3Al, itp.), znacznie tańszym ciekłym azotem, neonem czy wodorem, pozwoli na liczące się obniżenie kosztów pracy takich urządzeń. Szeroki przegląd tej tematyki podany jest wyczerpująco w monografiach [1-2].

Badania właściwości magnetycznych nadprzewodników, takich jak np. magnetyczne pola krytyczne i prądy krytyczne, są niezwykle ważne, zarówno ze względów czysto poznawczych, jak i opracowań technologicznych, mających na celu wytwarzanie przewodów kompozytowych na bazie nadprzewodników. Wartość drugiego pola krytycznego dla niektórych nadprzewodników wysokotemperaturowych może sięgać nawet powyżej 100 Tesli. Do tego niezbędne są źródła tak wysokich pól magnetycznych jak i bardzo dokładne magnetometry [5-8].

Wartości indukcji stałych pól magnetycznych uzyskiwanych w laboratoriach badawczych zwykle nie przekraczają 30 Tesli. Znacznie silniejsze pola uzyskiwane są stosując metody impulsowe. Czas trwania generowanego impulsu zmienia się zwykle w granicach od 10 do 10-7 sekundy. Tak krótkotrwałe pola wymagają stosowania do rejestracji magnetometrów impulsowych. Wymagana duża liniowość, szybkość działania i dynamika zawęża pole zainteresowań do indukcyjnych magnetometrów całkujących. Pomiary momentu magnetycznego rozlicznych materiałów magnetycznych i nadprzewodników w polach impulsowych są zwykle przeprowadzane z pomocą magnetometrów indukcyjnych. Do tego celu wykorzystywane są różnego rodzaju gradiometry [5-9]. Czułość takiego przyrządu (magnetometru) zwykle wyznacza się metodami empirycznymi bądź pół-empirycznymi, np. stosując próbki wzorcowe lub cewki z prądem o wymiarach symulujących badaną próbkę [7-9].

Czułość magnetometrów indukcyjnych używanych w pomiarach pól magnetycznych zależy od tzw. efektywnej powierzchni cewek czujnikowych; Seff N = n <s> , gdzie N = (1,2,...) jest numerem cewki, n-jej ilością zwojów a <s>- średnią powierzchnią jednego zwoju. Magnetometry indukcyjne używane w polach stacjonarnych nie mogą być zastosowane do pomiarów w polach impulsowych, ponieważ ich charakterystyki częstotliwościowe są nieodpowiednie do takich zastosowań. W przypadku pomiarów w polach impulsowych im krótszy jest impuls tym liczba zwojów cewek czujnikowych gradiometru powinna być mniejsza. Redukcja liczby zwojów tych cewek przesuwa charakterystyki częstotliwościowe pasma przenoszenia sygnału układu pomiarowego w stronę wyższych częstotliwości.

W pracy proponujemy metodę analityczną określania czułości magnetometru używanego w polach impulsowych. Metody tej użyto do optymalizacji parametrów projektowych magnetometru.

Podstawy teoretyczne
Teoretycznie, jednorodne pole magnetyczne zmieniające się w czasie H(t ) nie produkuje żadnego napięcia na wyjściu gradiometru, ponieważ sygnały na jego poszczególnych cewkach wzajemnie się kompensują. Dla dokładnej kompensacji wymagane jest odejmowanie części napięcia indukowanego w cewce o większej powierzchni efektywnej od napięcia indukowanego w cewce o mniejszej powierzchni efektywnej. Wprowadźmy parametr a jako współczynnik podziału napięcia dla cewek o nierównych powierzchniach efektywnych, np. Seff2>Seff1.

Ze względu na łatwość wykonania najczęściej używane są cewki o geometrii cylindryczne. Nie ujmując ogólności stosowanej metodzie, nasze rozważania ograniczymy, więc właśnie do takiej geometrii.

Istnieje bardzo wiele typów gradiometrów różniących się ilością cewek pomiarowych i kompensacyjnych, oraz metodami ich połączeń. Z powodu symetrii cylindrycznej gradiometr I-go rzędu jest czuły na radialny lub osiowy gradient pola magnetycznego. Ponadto, zwartość systemu cewek gradiometru odgrywa bardzo ważną rolę w pomiarach w silnych impulsowych polach magnetycznych.

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania zaprojektowaliśmy planarny gradiometr I-go rzędu z dużym upakowaniem współosiowych cewek czujnikowych. Gradiometr taki jest czuły tylko na radialne składowe osiowego gradientu pola magnetycznego.

Napięcie indukowane w układzie cewek gradiometru I-go rzędu może być wyrażone jako

gdzie: f1 i f2 są odpowiednio strumieniami magnetycznymi produkowanymi przez próbkę w cewce pomiarowej i kompensacyjnej, t oznacza czas.

Próbka, na ogół o kształtach nieregularnych, umieszczana jest wewnątrz cewek pomiarowych. Każdy element objętości próbki(dV) ma swój lokalny wektor namagnesowania (ML) , który może przyjmować różne wartości i kierunki w poszczególnych obszarach badanej próbki. Każdy taki element objętości może być traktowany jako dipol magnetyczny z momentem magnetycznym: .Stosując elementarne obliczenia [10] można otrzymać wartość indukcji magnetycznej dla elementarnego dipola magnetycznego zorientowanego równolegle do kierunku wyróżnionego oraz wyliczyć całkowity strumień (fN) związany z cewką,

Z punktu widzenia wykonywanych obliczeń, badaną próbkę możemy zastąpić cewką ją symulującą (CSP) próbkę z prądem wytwarzającym równoważny moment magnetyczny. Geometria i rozmiary tej cewki powinny odpowiadać wymiarom i geometrii badanej próbki. Taka cewka pozwala na kalibracje magnetometru w jednostkach absolutnych.

Moment magnetyczny jednego zwoju cewki, w której płynie prąd I może być zapisany, jako iloczyn powierzchni objętej tym zwojem (S) i tym prądem I:. Moment magnetyczny CSP, ms, można zdefiniować jako

gdzie I jest prądem płynącym w cewce symulującej próbkę, jest powierzchnia i-tego zwoju a Seff jest efektywną powierzchnią CSP.

Strumień magnetyczny przenikający (objęty) cewką pomiarową , a generowany przez CSP może być przedstawiony jako

gdzie MsN jest indukcyjnością wzajemną między CSP a cewką pomiarową (patrz np. [7-9]). Może ona być wyliczona z zależności

gdziesą elementami drogi po konturze CN i CS cewek, odpowiednio cewki pomiarowej i CSP, a rSN jest odległością pomiędzy tymi elementami jak na rysunku 1.


Rysunek 1. Oznaczenia parametrów równania (6) do obliczania indukcyjności wzajemnej MsN pomiędzy CSP a cewką pomiarową

W ten sposób strumień magnetyczny (fN) objęty cewką pomiarową a wytwarzany przez próbkę, jak to wynika z (3), jest równoważny strumieniowi przenikającemu cewkę pomiarową a wytwarzanemu przez CSP (fsN), (5). Tak więc, uwzględniając (5) i (6) relacja (3) przyjmuje postać:

To pozwala na redukcję wymiaru całki (3) i, w konsekwencji, przeprowadzenie obliczeń numerycznych w akceptowalnie krótkim czasie, nawet dla bardzo małych kroków kolejnych iteracji.

Współczynnik sprzężenia efektywnego

Zdefiniujmy keff jako efektywny współczynnik sprzężenia pomiędzy układami cewek gradiometru a badaną próbką o momencie magnetycznym m:

Podstawiając (8) do (2) w postaci otrzymujemy relację wiążącą bezpośrednio moment magnetyczny m próbki z wartością napięcia indukowanego U(t) w gradiometrze;

Niżej podane są kolejne kroki obliczania efektywnego współczynnika sprzężenia keff :

1.Na podstawie parametrów geometrycznych magnesu impulsowego wybiera się wymiary wewnętrznej i zewnętrznej cewki czujnikowej gradiometru.

2.Wybieramy średnicę drutu nawojowego i liczbę zwojów cewki wewnętrznej. Dla tej cewki obliczamy powierzchnie efektywną Seff na podstawie relacji S ef fN=n <S>, gdzie N = (1,2,...) jest numerem cewki, n-jej ilością zwojów, <s>-średnią powierzchnią jednego zwoju.

3.Określamy liczbę zwojów cewki zewnętrznej-absolutna wartość różnicy pomiędzy powierzchniami efektywnymi cewki wewnętrznej i zewnętrznej powinna osiągać minimum. Efektywną powierzchnią układu cewek jest ta z niższą wartością (nie ma znaczenia czy dotyczy to cewki wewnętrznej czy też zewnętrznej).

4.Badana próbka symulowana jest cewką (CSP, o podobnym kształcie i wymiarach), przez którą płynie znany prąd I. Moment magnetyczny CSP (ms) jest obliczany z równania (4).

5. Z relacji (6) oblicza się indukcyjność wzajemną pomiędzy CSP a cewkami wewnętrzną i zewnętrzną gradiometru (odpowiednio Ms1, Ms2).

6.Z relacji (5) wylicza się-dla tego samego prądu (I) dla którego wyliczany był symulowany moment magnetyczny próbki-strumienie magnetyczne (fs) i (fs2) przenikające cewki pomiarowe, a generowane przez CSP.

7. Oblicza się efektywny współczynnik sprzężenia (keff) z relacji (8): gdzie fs1 jest strumieniem magnetycznym przenikającym cewkę pomiarową o mniejszej powierzchni efektywnej a generowanym przez CSP, fs2 - to samo dla cewki o większej powierzchni efektywnej; a jest współczynnikiem podziału odnoszącym się do cewki kompensacyjnej, równanie (1).

Obliczone wartości keff dla parametrów układu cewek tu przyjętych (patrz następny rozdział, tabela I) są pokazane na rysunku 4. Jak widać, dla rozważanego układu cewek, zwiększenie długości próbek prowadzi do zmniejszenia czułości gradiometru.


Rysunek 2. Obliczone wartości współczynnika efektywnego (keff) sprzężenia pomiędzy układem cewek i próbkami cylindrycznymi o różnej średnicy i długości: 0.5-10 mm, krzywe od góry do dołu

Ponieważ keff zależy od liczby zwojów cewek gradiometru, teoretycznie można by zwiększać liczbę zwojów dla zadanej geometrii cewek poprzez zmniejszanie średnicy drutu którym są nawinięte. Istnieje więc możliwość uzyskania keff tak dużego jak stawia to wymagana czułość magnetometru. Niestety, zwiększenie liczby zwojów skutkuje zmniejszeniem pasma przenoszenia sygnału, tj. obniżeniem górnej częstotliwości granicznej.

Zastosowanie

Prezentowane wyżej obliczenia zastosowaliśmy do zoptymalizowania parametrów naszego magnetometru wykonanego przez nas samodzielnie i współpracującego z prostym magnesem impulsowym dającym pola magnetyczne o indukcji do 6 tesla (w kąpieli ciekłego azotu). Typowy czas trwania impulsu to 8.25 ms i 11.8 ms, odpowiednio dla cewki w 77.3 K i w temperaturze pokojowej. Układ blokowy tego prostego układu pomiarowego pokazany jest na rysunku 5. Bardziej szczegółowy opis podany jest w pracy [8].


Rysunek 3. Schemat blokowy magnetometru: (a) s-próbka, L - cewka magnesu impulsowego, # 1 i #2 - cewki gradiometru z systemem balansującym, 3 - cewka pomiarowa pola impulsowego, 4 - wzmacniacz, 5 - układy całkujące, Y1, Y2, Y3 - kanały rejestrujące, Dig.osc. - oscyloskop cyfrowy, PC - komputer; (b, c) planarny układ cewek gradiometru-wymiary podane w tabeli 1; (d)-widok magnesu impulsowego

Generalnie system składa się z dwóch torów pomiarowych. Pierwszy - służy do pomiaru namagnesowania próbki (kanał Y1). Tor drugi przeznaczony jest do wyznaczania pola magnetycznego przyłożonego do próbki (kanał Y2). Kanał trzeci (Y3) używany jest do rejestracji czasowej pochodnej magnetycznego pola impulsowego.

Tor pomiarów namagnesowania składa się głównie z gradiometru I-go rzędu, który podłączony jest parą 1-metrowych przewodów koncentrycznych o oporności falowej 50 ? z układem magnetometru składającego się z 4-stopniowego wzmacniacza szerokopasmowego. Wzmacniacz ten zawiera w sobie automatyczną kompensację dryftu temperaturowego i napięcia niezrównoważenia. Na Do jego wyjścia podłączony jest kluczowany integrator (4) który uruchomiany jest w czasie trwania impulsu. Dla niektórych eksperymentów (np. badanie właściwości nadprzewodników) gradiometr i cewka impulsowa umieszczane są w kriostatach z cieczą kriogeniczną.

Tabela 1. Parametry układu cewek gradiometru

W przeciwieństwie do często stosowanych układów kompensacyjnych, w naszym systemie połączono końce cewek w taki sposób, że występujące na nich napięcia dodają się a nie odejmują. Kompensację osiągamy przez wprowadzenie dodatkowej gałęzi oporowej do mostka balansującego. Jakkolwiek powoduje to dwukrotne zmniejszenie wartości współczynnika keff z powodu podziału napięcia z cewek w gałęzi oporowej w stosunku 1:2, jednakowoż wpływa to pozytywnie na charakterystyki fazowo-częstotliwościowe z powodu jednakowych oporów obciążenia cewek. Tak, więc wyrażenie (16) na wyjście integratora (rys. 5) przyjmuje postać:

gdzie: ka jest wzmocnieniem gałęzi cewka-integrator (w naszym magnetometrze ka = 100-1600), t = RintCint jest stałą integratora zależną od czasu trwania impulsu i wymaganej czułości.

Jeśli wyeliminujemy pewne źródła szumów w układzie pomiarowym, takie jak np. drgania mechaniczne, o czułości magnetometru decydują przyczynki od termicznych szumów gradiometru i układu elektronicznego. Przeprowadzona przez nas analiza układu pomiarowego, opisana dokładniej w [7-8], została użyta do wyznaczenia minimalnego mierzonego momentu magnetycznego. W tym celu przyjęliśmy katalogowe wartości dUAN2/df użytych wzmacniaczy (UAN jest napięciem szumów wzmacniacza, w naszym przypadku użyliśmy wzmacniaczy operacyjnych NE5534 z typowym szumem 4 nV/?Hz

Pozostałe parametry użyte w obliczeniach to rezystancje, pojemności i indukcyjności cewek gradiometru oraz przewodów doprowadzających i rezystywnej gałęzi mostka RL. W rezultacie otrzymaliśmy następujące wielkości czułości systemu: minimalny mierzalny moment magnetyczny (równoważny poziomowi szumów własnych magnetometru) mmin = 1.40?10-7 Am2, co dla cylindrycznej próbki o średnicy 2.5 mm i długości 3 mm jest równoważne namagnesowaniu M = 31.4 A/m, tj. przyrostowi indukcji magnetycznej równej ?B = 39.5 ?T. Rezultaty te są ważne pod warunkiem, że chwilowa wartość amplitudy szumów osiąga poziom mierzonego sygnału tylko w czasie 1/1000 okresu pomiarowego. Tak więc, najmniejszy mierzalny sygnał będzie co najmniej 3.3 razy większy niż wartości skuteczne szumów (U Nrms)


Rysunek 4. (a) Typowe przebiegi czasowe impulsowego pola magnetycznego (H(t)-linia przerywana) i sygnału momentu magnetycznego z badanej próbki (m(t)-linia ciągła), tutaj monokryształu YBa2Cu3O7-x; (b) Moment magnetyczny m w funkcji przyłożonego pola impulsowego H

Należy wykazać dużo staranności przy projektowaniu i budowaniu magnetometru, specjalnie cewek czujnikowych i magnesu impulsowego (sztywność konstrukcji). Poziom szumów termicznych ogranicza najmniejszą wartość sygnału mierzonego. Jeśli cewka pomiarowa ma małą liczbę zwojów szum pochodzący od wibracji mechanicznych może być do zaniedbania.

Rezultaty i dyskusja

W celu zweryfikowania naszych obliczeń przeprowadziliśmy testowe pomiary w stosunkowo małych polach impulsowych, tj. do 6 tesli. Oczywiście, obliczenia gradiometru tu prezentowanego odnoszą się także do znacznie wyższych pól impulsowych. Przewody łączące cewki gradiometru (czujnikowa, kompensacyjna i pomiaru pola magnetycznego) z układem rejestrującym powinny być bardzo starannie skręcone i sztywno zamocowane, szczególnie w rejonie magnesu impulsowego, aby uniknąć dodatkowych napięć pasożytniczych. Ważnym jest także, o ile to możliwe, zredukowanie i utrzymywanie na stałym poziomie gradienty temperatury wzdłuż przewodów, szczególnie przy pracy z mediami kriogenicznymi i przy pomiarach próbek o bardzo małym namagnesowanu.

Do rejestracji danych eksperymentu użyto 4-kanałowego oscyloskopu cyfrowego. W każdym kanale pomiarowym (Y1, Y2 i Y3) rejestrowano 5000 próbek z 8-bitową rozdzielczością. Analizę uzyskanych danych przeprowadzono stosując komputerową obróbkę danych. W celu poprawy rozdzielczości magnetometru jest możliwe użycie rejestratora sygnałów napięciowych z bardzo szybkimi przetwornikami ADC, z 12-14 bitowa rozdzielczością, zamiast zwykle używanych oscyloskopów cyfrowych o 8-bitowej rozdzielczości, jak w naszym tu prezentowanym przypadku.

Skuteczność prezentowanej w tej publikacji metody obliczeń czułości dla naszego magnetometru impulsowego została potwierdzona testowymi pomiarami namagnesowania, przedstawionymi poniżej. Tutaj prezentujemy tylko niektóre wyniki pomiarów namagnesowania otrzymane za jego pomocą, to jest dla monokryształu nadprzewodnika wysokotemperaturowego i kilku ferromagnetyków. Na rysunku 4a pokazano typowe zależności czasowe impulsu pola magnetycznego H(t) i momentu magnetycznego badanej próbki m(t), tutaj monokryształu YBa2Cu3O7-x, mierzonego w kąpieli ciekłego azotu (77.3 K). Badaniu poddaliśmy monokryształ w formie prostopadłościanu o wymiarach 1.67×1.28×0.37 mm3 i masie 5.05 mg. Pole magnetyczne skierowane było prostopadle do płaszczyzny próbki.

Ponieważ oba sygnały H(t) i m(t) są dokładnie czasowo zsynchronizowane, dane z rysunku 4a mogą być przedstawione w formie pętli histerezy, mianowicie m(H). Uwzględniając odpowiednie współczynniki skalowania, tj. współczynniki pola magnetycznego i namagnesowania taką pętlę histerezy prezentujemy na rysunku 4b. Widoczny jest tutaj wyraźny diamagnetyzm nadprzewodnika, jego silna nieodwracalność magnetyczna, i straty energetyczne na przemagnesowanie.

Z kolei, na rysunku 5 przedstawiono zmierzone pętle histerezy dla typowych materiałów ferromagnetycznych, mianowicie dla twardego ferrytu (masa próbki 19.8 mg), czystego niklu (masa 41.3 mg) oraz kobaltu (o masie 26.78 mg). Pętle histerezy otrzymano poprzez rejestrację sygnałów napięciowych z magnetometru (tj. momentu magnetycznego m(t) i pola magnetycznego H(t) dla sekwencji pola impulsowego: impulsu "dodatniego" i "ujemnego"(tj. sekwencji "dodatni" impuls (0->+Hmax->0)->komutacja prądu->"ujemny" impuls (0->-Hmax->0)). Pętle histerezy wykreślono w podobny sposób jak to miało miejsce w przypadku monokryształu nadprzewodnika wysokotemperaturowego (rys. 8 i 9).

Pomiary te przeprowadzano w temperaturze pokojowej. Przed pomiarem namagnesowania próbka ferrytowa wygrzewana była przez kilka minut w temperaturze ok. 550OC, tj. powyżej punktu Curie dla tego materiału. Procedura ta pozwala na otrzymywanie pierwotnych krzywych namagnesowania dla tego typu twardych ferromagnetyków.

Aby zwiększyć czułość i dokładność systemu pomiarowego, w przypadku pomiarów momentu magnetycznego próbek ze słabym magnetyzmem (i o małych rozmiarach) należy brać pod uwagę poziom napięcia tła gradiometru, tj. napięcia mierzone przez magnetometr w nieobecności badanej próbki w cewkach pomiarowych. Takie napięcie tła powinno być odejmowane od całkowitego sygnału napięciowego rejestrowanego z badaną próbką.

Literatura

1. J. Sosnowski "Nadprzewodnictwo zastosowania", Wydawnictwo Książkowe Instytutu Elektrotechniki, Warszawa 2003.

2. J. Sosnowski "Materiały Nadprzewodnikowe; modelowanie własności i zastosowania", Wydawnictwo Książkowe Instytutu Elektrotechniki, Warszawa 2008.

3. Strong and Ultrastrong magnetic Fields and Their Applications, edited by F. Herlach, Topics in Applied Physics, vol. 57 Springer, 1985.

4. F. Herlach & N. Miura, editors, High magnetic fieldsscience and technology, World Sci. Publish.Ltd, 2004.

5. Zieba and S. Foner, Rev. Sci. Instrum, 54 137 (1983).

6. Magnetic Susceptibility of Superconductor and Other Spin System, edited by R.A. Hein et al., (New York, Plenum Press 1991)

7. S. Trojanowski and M. Ciszek, Rev. Sci. Instrum. 79 104702 (2008).

8. S. Trojanowski and M. Ciszek, Rev. Sci. Instrum. 80 104702 (2009).

9. R.B. Goldfarb and J.V. Minervini, Rev. Sci. Instrum. 55 761 (1984).

10. J.D. Jackson, Classical Electrodynamics, John Wiley & Sons, New York, 1999 (3rd ed.).

S. Trojanowski, M. Ciszek
Źródło: Nowa elektrotechnika
O nas  ::  Regulamin  ::  Polityka prywatności (Cookies)  ::  Reklama  ::  Mapa stron  ::  FAQ  ::  Kontakt
Ciekawe linki: www.klimatyzacja.pl  |  www.strony.energoelektronika.pl  |  promienniki podczerwieni
Copyright © Energoelektronika.pl